વિચારવા જેવી વાત

યશવંતપુરમાં સામાન્યરીતે જગ્યા મળે નહીં. પરંતુ એ દિવસે એક ફેમિલીએ સામેથી બેસવા બોલાવ્યો.  પછીથી મને ખબર પડી કે છ મહિલા અને ત્રણેક પુરુષનું એ ટોળું ફેમિલી નહીં, પરંતુ એક જ સોસાયટીમાં રહેતા પાડોશીઓ હતા. કોણ જાણે ક્યાંથી ચઢ્યા હશે એ બધા, પરંતુ સાથે પાણી લાવવાનું ભૂલી ગયા અને સુરત પર પણ એમને યાદ નહીં આવ્યું કે પાણીની બૉટલ્સ ખરીદી લઈએ. ઉઘના ગયું હશે ત્યાં એકાદને યાદ આવ્યું કે ‘હાય હાય વાતમાં ને વાતમાં પાણી લેવાનું તો ભૂલી જ ગયા.’

મારી પાસે પાણી હતું અને તેમણે મને જગ્યા આપી હતી એટલે મને થયું કે ભલે બધાના ભાગમાં એક એક ઘૂંટ આવે, પણ થોડી કળ તો વળશે. આમેય બધા ચહેરા થાકેલા લાગતા હતા. પાણી પીધું પછી તેઓ વાતે ચઢ્યા અને તેમની વાતમાં ખ્યાલ આવ્યો કે આ સંઘ પણ આપણી સાથે વાપી જ ઉતરવાનો છે.

તેમની વાતો ચાલતી હતી ત્યાં એકાદ બોલ્યું,

‘હમણાં રાજેન્દ્રભાઈના ઘર સામેથી પસાર થઈશું તો આપણને ભણકારા થયાં વિના ના રહે.’

‘કેમ આમ સીધાઆઆઆ? અમારા ઘર પાસેથી જાઓ એટલે ઘરમાં ફરજિયાત ડોકીયું કરવાનું. નહીં તો સો રૂપિયા ટેક્સ આપવો પડશે… રાજેન્દ્રભાઈ એવું જ બોલતા નંઈ…?’ મારી સામે બેઠેલી એક સ્ત્રીએ રાજેન્દ્રભાઈની શૈલીમાં કહ્યું.

‘હા… બિલકુલ એવું જ… અને પછી ઘરમાં જે કંઈ હોય એ ખવડાવતા જ…’ બીજીબહેને હસીને કહ્યું.

‘જોવને કાલે સાંજે તો રાજેન્દ્રભાઈ સાથે મસ્તી કરેલી અને આજે રાજેન્દ્રભાઈની રાખ માત્ર રઈ ગઈ…’

એમની વાત પરથી એવું ધારી શકાયું કે તેમની સાથે રહેતા કોઈ રાજેન્દ્રભાઈનું અવસાન થયું હોવું જોઈએ અને આ બધા બૉડી સાથે રાજેન્દ્રભાઈના વતન ગયા હશે.

‘હા, મારે તો થોડા દિવસો તેમના ઘર તરફથી જવું જ નથી. બીજા ગેટથી જ આવજા કરીશ. હાલતો ચાલતો માણસ આમ આવજો કહી જાય એ મારાથી આટલું વહેલા ન સ્વીકારી શકાય…’ એકે કહ્યું.

‘સાચી વાત. માણસ માંદો હોય અને જાય તો તેના મૃત્યુને સ્વીકારી શકાય. આમ હસતો રમતો માણસ, જેની સાથે આપણે પોતે થોડા સમય પહેલા ગામગપાટા માર્યા હોય અને થોડીવારમાં એમ બૂમ સંભળાય કે રાજેન્દ્રભાઈ ગયા… એ તો કેમ ચલાવી શકાય.’

‘જોકે એટલું સારું થયું કે રાજેન્દ્રભાઈએ બંટીને પરણાવી દીધો અને એને સેટ કરી દીધો. નહીંતર એ ભણતો હોય અને આવું કંઈક થઈ જાત તો?’

બધીય બહેનોની આંખોમાં પાણી હતા. એ પરથી એ નક્કી હતું કે જનાર ભાઈ ખૂબ જૉલી હોવા જોઈએ, નહીંતર પાડોશમાં રહેતા, પરનાતના લોકો કંઈ અમસ્તા જ આસું સારે?

એ લોકો તો પછી પણ વાતો કરતા રહ્યા અને આંખો ભીંજવતા રહ્યા, પરંતુ હું વિચારે ચડ્યો. જેની સાથે કોઈ નાતો ન હોય એવા લોકો આપણા માટે આસું સારે એ વાત મને ઘણી મોટી લાગી. આપણે હવે એ સમયમાં જીવીએ છીએ, જ્યાં મૃત્યુ જેવું મૃત્યુ ઘટના માત્ર રહી ગયું છે અને સંબંધો સાવ તકલાદી થઈ ગયા છે, ત્યારે કોઈકના આસું કમાવા કંઈ નાની વાત નથી. થોડું વધુ વિચારી જોજો આ બાબતે… કોઈ આપણા માટે જીવ બાળે એ નાની વાત છે?

અંકિત દેસાઈ
અંકિત દેસાઈ

માણસ તરીકે જન્મ્યો છું, પણ માણસ થઈ શક્યો નથી. માણસ બનવાનો પ્રયત્ન ચાલુ છે, તોય ક્યારેક ગુસ્સો આવે છે, ક્યારેક લાલચ થઈ આવે ને ક્યારેક કોઈને પછાડી દેવાની પૈશાચી ઈચ્છા થઈ આવે છે. જાતમાંથી આ બધુ બાદ કરવાની પ્રક્રિયા હજુ ચાલુ છે. આશા રાખીએ કે એમાં સફળતા મળે! લેખક છું એનો પુરાવો આપવા માટે એક પુસ્તક પ્રકાશિત કર્યું છે, બીજું પાઈપલાઈનમાં છે અને ત્રીજું લખવાની ઈચ્છા થયા કરે છે. પણ આળસ સાથેનો નાતો સાત જન્મ જૂનો છે એટલે કરવા જેવું ઘણું કરી શકતો નથી....

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

‘Cocktail Zindagi’ is not just a publication, it is a journey in itself in which you play an important character. We work to bring you stories not only from the crème de la crème but also from the grass root level.We also write content that portrays the beautiful shades of life, thus the name ‘Cocktail Zindagi’.